Om Hraum Mitraya

Om Hraum Mitraya

May the light of friendship shine through me
Drawing noble companionship
Toen 7 jaar geleden mijn moeder overleed, was dit tevens het moment waarop er voor mij geen (bloed)lijntjes meer naar boven waren . Omdat ik zelf ook geen kinderen heb, waren er ook geen lijntjes naar beneden. Er brak een periode aan waarin ik me heel erg “alleen” heb gevoeld en waarin ik heel erg zoekende ben geweest. Ik was immers het plekje kwijt waarin ik kind kon zijn, het plekje waarvan ik de sleutel had, en het plekje waar ik zo binnen en buiten kon lopen, de plaats waar ik begrepen werd zonder woorden. De plaats ook waar ik mocht zijn wie ik was, waar onvoorwaardelijk van mij werd gehouden. Waar ik niks hoefde uit te leggen, alles begrepen werd zonder woorden. Ik was de plaats kwijt waarnaar ik belde na een vakantie : “ik ben weer veilig thuis”. Ik was de plaats kwijt die mij belde voor een vakantie : “ goede reis en doe voorzichtig…….” Het is om precies die reden dat ik vriendschap zo hoog in het vaandel heb staan. Er is een select clubje mensen dat steevast in mijn hart bivakkeert. Die begrijpen waarom sommige dingen zo belangrijk voor me zijn, of waarom ik soms in paniek kan raken omdat iets me zomaar ineens overvalt…….omdat ik dan weer helemaal geen grond onder mijn voeten voel. Die wéten dat, wat voor een buitenstaander een futiliteit kan zijn, voor mij wezenlijk belangrijk kan zijn. “My dear friends”……die allemaal op hun eigen manier een zeer belangrijke rol in mijn leven hebben, die geen van allen in mijn dagelijks leven rondlopen, maar die wel stuk voor stuk hun afdruk in mijn hart hebben gezet. Zij kennen mijn wonden, mijn littekens, mijn zwakke plekken. Die mij geen dure kadootjes geven, maar wel kadootjes van onschatbare waarde………een liefdevol bakje thee, geborgenheid of humor, of waar ik weer voor even (of zolang het nodig is) klein meisje mag zijn, die mij even weer net dat duwtje geven dat ik nodig heb, of een liefdevolle blik. Die net even dat tegen me zeggen wat ik op dat moment nodig heb. Die weten waarom ik reageer zoals ik reageer, en waarvan ik mag zijn zoals ik wil, of beter gezegd: die ervoor zorgen dat ik mijn danspassen hier in dit leven zo kan zetten zoals het voor mij het beste voelt. Die mij de ruimte geven om te kunnen dansen………..

Those special ones zou ik willen danken, maar kan dit niet in woorden, ik ben vooral heel erg blij dat jullie in mijn leven zijn. In mijn gedachten, in mijn hart, want ik voel dat we verbonden zijn, in schitterende lijntjes door het universum, van hart tot hart. Daarom is het ook niet nodig dat we elkaar dagelijks zien. Jullie geven me kracht, rust, jullie zijn voor mij mijn tweede thuis. Jullie zijn de plaats waar ik af en toe kan uitrusten en op adem kan komen. De plaats waar ik uit mag huilen. Jullie steken het licht voor mij aan wanneer ik het donker vind. Jullie zijn er altijd voor mij als ik jullie nodig heb, jullie staan altijd ergens in mijn schaduw en werken achter de schermen voor mij en daarom: zet ik jullie op deze plaats in het Licht, want ik voel me gedragen door jullie. Dankjewel voor jullie Zorgzaamheid en Bescherming! Dankjewel voor de ruimte die jullie me geven mezelf te zijn. Jullie verdienen allemaal een plaatsje op het erepodium…….

Bless you for allways in all ways,

Nietje!

Klik hier om terug te keren naar 'Ervaringen van ouders'.