DANS VANUIT JE HARTJE..........

Pour toi……et pour toi aussi,

Deze week tekende ik een hartje en het was totaal uit balans. Hoe ik ook probeerde er een perfect hartje van te maken, het lukte me niet, het bleef uit balans. Ik werd aardig geconfronteerd met mezelf op die manier, want hoe leuk ik jullie probeer uit te leggen welke energieën er zijn op welk moment, hoe daar mee om te gaan, je emoties, je plaats in te nemen hier op aarde….ook mijn hartje blijkt ook wel eens danig uit balans. Hiermee meteen een antwoord op de vraag gegeven ,die ik nogal eens gesteld krijg: “heb jij nog iets om aan te werken?” Ik dacht ook meteen aan de steekjes die ik rondom mijn hartje echt wel gevoeld had, maar zo leuk genegeerd en weggeredeneerd: o, ’t zal wel spierpijn zijn…..(leuk oud overlevingspatroon!)

Hartje uit balans…….dan er maar iets aan doen, dus vandaar mijn volgende verhaal….ballast overboord gooien. Ik heb in de eerste helft van maart een danig roerige tijd gehad, waarin ik hevig heen en weer heb geswingd, tot ik er duizelig van werd. Op die momenten heb ik altijd heel erg mijn zielefamilie nodig, voor steun, voor lieve gedachten, voor een opbeurend woord, voor uit te huilen. Ik heb de laatste jaren heel erg met mijn zielsfamilie leren “channelen” wat dat betreft, om de doodeenvoudige reden dat ik geen ouders meer heb, geen kinderen heb, en dus ook geen kleinkinderen. In de lijn boven en onder mij zit niets in levenden lijve. Ik ben een aantal jaren geleden heel erg zoekende geweest met de gedachte: “ ik zal toch nog wel ergens bij horen???” Wanneer ik dat wel eens benoem, klinkt dat zelfs bij mij vreemd in de oren, net zoals het voor jullie misschien erg vreemd te vatten is, dat dit zo is. De doodnormaalste dingen zijn voor mij absoluut niet meer doodnormaal……er blijven voor mij momenten dat ik heel erg mijn zielefamilie nodig heb, dat ik ze gigantisch mis zelfs……wanneer ik jarig ben, wanneer ik op vakantie ga of wanneer ik weer terug thuis kom. Een simpel: “goede vakantie en doe voorzichtig he”….is voor mij een heel groot ding. Onze trouwdag, het blijft een anders-als-anders-dag. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dit voelt, ik kan alleen maar zeggen dat dit iets is wat wat me naar jullie heeft gedreven en wat mij steeds weer opnieuw naar jullie drijft. Opgejaagd door een gigantisch gemis, waarin ik telkens ook weer besef dat ik ook heel erg op jullie kan leunen of aan jullie energie kan trekken. Ik hoop dat jullie ook beseffen dat jullie ontzettend waardevol voor me zijn, dat je misschien wel eens helemaal gek van me wordt, maar dat ik jullie ook heel erg dankbaar ben dat ik jullie ben tegengekomen.

Ik weet ook dat een aantal van jullie rondloopt met zijn of haar verhaal en het maar niet vertelt, ( wie wil het horen??), maar dat ik steeds ook weer bemerk dat het goed is je verhaal te vertellen, je eigen plek daarin in te nemen. Het is altijd aan een ander wat die daar mee doet. Er zullen mensen zijn die het niet begrijpen, er zullen er zijn die er niks mee kunnen, er zullen er tevens een aantal zijn die jou “voelen” wat dat betreft, en er hun ding mee doen.

Mijn verhaal hoort bij mij, het is een zeer groot deel van mij, misschien wel het allerbelangrijkste, het is ieder moment van de dag aanwezig, bij alle dingen die ik doe. Ik ben een “helper”, vandaar dat ik zo snel mogelijk goed in mijn energie wil zijn, want hoe meer energie ik heb hoe meer ik anderen kan helpen. Mijn dank dan ook voor diegenen die de afgelopen weken alle lieve dingetjes hebben gedaan die ik nodig had, in woorden of juist in stilte.

Et maintenant: coeur ouvert a l’univers!
Et dansez!!

Anita

Klik hier om terug te keren naar 'lichtkrant'.